Dennis Demonpion: Michel Houellebecq. Biografia

Z francuskiej biografii Houellebecqa dowiemy się sporo o kulisach jego kariery, ale nie tego, na czym polega fenomen jego pisarstwa.
Jest coś niestosownego w czytaniu biografii żyjącego pisarza. Z jej pisaniem mniejszy problem, bo autor ma tu do załatwienia jakieś interesy - podczepić pod cudzą sławę, przy okazji zarobić co nieco, rzadziej kryje się za tym żądza dokonania dogłębnej egzegezy twórczości artysty. Gdy rzecz tyczy zmarłego klasyka, niestosowność lektury jest niewspółmiernie mniejsza. Cokolwiek by wyprawiali Flaubert z Balzakiem, naszego podniecenia już nie wzmogą. Kiedy jednak zaglądać zaczynamy do kieliszka i bielizny pisarza żyjącego, czytamy jego korespondencje i dowiadujemy się, co kto i komu o nim nieprzyjemnego powiedział, sprawy nabierają tabloidowych kolorów. Szczególnie gdy mamy do czynienia z celebrytem literatury, gdy przedmiotem sekcji żyjących zwłok staje się najgorętsze dziś nazwisko literackie.... więcej »

Denis Demonpion, poszukiwacz literackich ciekawostek z francuskiego tygodnika "Le Point", wspomina, że zainteresował się Michelem Houellebecqiem po nocnej wizycie w zatłoczonej knajpie na Champs Élysées.

Był rok 1999 i pisarz świętował właśnie ekranizację swojej powieści "Poszerzenie pola walki".
Nieźle podpity, z papierosem w ustach, przyjmował hołdy metroseksualnych młodzieńców z włosami w nieładzie i blond piękności w słowiańskim stylu. "Zaciekawiło mnie, jak takie mizerne chuchro zdołało rzucić na kolana miliony" - pisze w przedmowie Demonpion. A owocem jego śledztwa jest biografia "Michel Houellebecq", która cztery lata po francuskiej premierze pojawiła się właśnie w polskich księgarniach.... więcej »

Potwierdza starą sportową prawdę: kto nie umie grać, ten fauluje
Pisarz nie chciał gadać z biografem (jego dobre prawo), ale i tak wiadomo, że MH nie jest kimś szczególnie cudownym. Ma problemy z ludźmi, kłamie na swój temat i manipuluje bliźnimi, by ugrać, ile się da pieniędzy, rozkoszy, spokoju. Pisarczyk, który umyślił sobie go ścignąć ("ścignąć kota" to tradycyjny zwrot wojskowy), jest zaś wysoce żałosny, bo kornie przyznając MH diagnostyczne przewagi (jak też to wygląda ten nasz świat!), ryje w głupotach, cytuje nieinteresujące wypowiedzi dawnych i obecnych znajomych (z lubością, za to bez żadnej potrzeby odnotowując, w co są ubrani), bezkrytycznie kłania się, delikatnie mówiąc, Houellebecqa raczej wyrodnym rodzicom i w końcu opiera się na twardym gruncie astrologii. Perfumowana wydmuszka - za to z bonusem, bo opisy francuskiego "życia literackiego" dowodzą, że jest?ono - w porównaniu z naszym - niezwykle żywotne i nieodparcie zabawne.... więcej »