Tomasz Piątek: Pałac Ostrogskich

Mieliśmy poznać nastrojowy, niepowtarzalny, uduchawiający obraz Pałacu Ostrogskich, a dostaliśmy powielany z gotyckiej sztancy, oparty na mechanicznej reprodukcji gatunków i konwencji "Pałac Ostrogskich" z autoreklamiarską retoryką zmyślającą duszę, uczucia, niepowtarzalność i tajemnicę, których w tej powieści nie ma.... więcej »

Lektura książki Tomasza Piątka jest niewątpliwie narkotycznym przeżyciem. Rozbudowana fabuła, przystępny język i wciągające przypowieści to największa zaleta tej pozycji. Myślę, że złożona tematycznie książka trafi do szerokiego grona odbiorców, którzy dostrzegą jej egzystencjalny wymiar.... więcej »

To dość osobliwy i bardzo frapujący konglomerat wielu gatunków literackich, w której felietonistyczne zacięcie i charakterystyczna forma autoironii Tomasza Piątka wysuwają się na pierwszy plan i powodują, że tę książkę można od pierwszych stron pokochać albo się z nią do końca męczyć.... więcej »

"Pałac Ostrogskich" to w dużym stopniu ciąg dalszy powieści "Heroina". Jest wszak fundamentalna różnica między tymi książkami. "Heroina" mówiła o niewyobrażalnej cenie, jaką płaci się za przyjemność nazywaną szczęściem. "Pałac", kiedy traktuje o nałogu, eliminuje z opisu nawet najmniejszy ślad czegokolwiek, co kojarzyć się może z przyjemnością.... więcej »

Piątek nie buduje spójnej narracji, nie chce, żeby czytelnik uwierzył w historię czy raczej liczne powieściowe historie. Chce tylko, żeby słuchać jego gawędy, której narratorem i jedynym bohaterem jest tak naprawdę on sam - pisarz.... więcej »