Sylwia Chutnik: Kieszonkowy atlas kobiet

Bardzo ciekawy debiut prozatorski Sylwii Chutnik, kulturoznawczyni i działaczki społecznej. To cztery nowele dziejące się na warszawskiej Ochocie, których bohaterki (trzy kobiety i jeden "Paniopan", mężczyzna z kobiecą osobowością) żyją w świecie swoich niemożliwych do zrealizowania marzeń i dawnych wspomnień, niezrozumiane przez otoczenie, pogardzane albo traktowane jak niegroźne cudaki.... więcej »

Każdy z rozdziałów "Kieszonkowego atlasu kobiet" ("Bazarówy", "Łączniczki", "Podróby", "Księżniczki") rozpoczyna się od ujęcia "panoramicznego", w której pokazane zostają bezimienne kobiece typy i zarysowane warunki ich bytowania. Następnie autorka przechodzi do "zbliżenia" i skupia się tylko na wybranej przedstawicielce wyodrębnionego przez siebie "gatunku". Czwórkę głównych, reprezentujących różne pokolenia bohaterów - bo jeden z nich to zniewieściały mężczyzna - łączy to, iż są mieszkańcami tej samej kamienicy. Ich oddzielne światy składają się więc na jedną rzeczywistość.... więcej »

Kieszonkowy atlas kobiet" debiutantki Sylwii Chutnik to opowieść o kobietach wykluczonych: staruszkach, niegrzecznych dziewczynkach, kloszardkach, alkoholiczkach. Czytaliśmy o nich wcześniej w reportażach z Polski C, oglądaliśmy je w interwencyjnych programach telewizyjnych. To zamierzony chwyt autorki, służący opisaniu stereotypów i ról społecznych, które mają być poręczne i pozwalać łagodnie przystosować się do świata. Tylko że Chutnik wybiera sytuacje, kiedy społeczne role odbierają wolność.
"Kieszonkowy atlas kobiet" bawi się naszymi schematami myślenia o ludziach. Uczy współczucia, podważa pojęcie normy, mówi o tresowaniu do roli. Ale przede wszystkim opowiada - zupełnie sprawnie, wzruszająco, ciekawie - współczesne wielkomiejskie legendy, romantyczne baśnie na opak, w których czuć ducha piosenek Maleńczuka i zapach zapyziałych podwórek. Chutnik jest doskonałą obserwatorką, ma poczucie humoru i słuch językowy - dzięki czemu debiut udał się jej znakomicie.... więcej »